Sprookjes.

Sprookjes horen idealiter iets lieflijks hebben.

Ze zouden niet iets bedreigends moeten laten zien. Dan is het geen sprookje meer maar zit je op het niveau thriller. Die kunnen natuurlijk ook aangenaam zijn om te lezen, maar dat is niet zoals ons verhaal eruit ziet. Sprookjes eindigen goed. En met uitzondering van de slechterikken, voor iedereen. Daarom moet er ook niet met sprookjes worden gespot of uit een verleden worden geplot.

Nepnieuws of enigszins kinderachtig teruggaan naar verleden draagt in ieder geval niet bij aan een goed werkklimaat die wij uit voeren vanuit een frisblauw kleurend Amsterdam. Authentiek en real, dat is voor ons belangrijk voor het behalen en vasthouden van een goede set of mind, en is aan te raden voor iedereen zo waar.

Het gaat natuurlijk niet om een ‘survival of the fittest’, althans niet bij ons, het gaat om prettige zelfgekozen - zonder trollen en monsters - en een goed werkklimaat.

We spreken pas van topsport wanneer iedereen in goede omstandigheden, zonder externe manipulatie functioneren kan, wanneer er fysiek, mentaal, intellectueel of financieel geweld wordt gepleegd is die er niet meer. Je zou dan vooral willen dat dit groepje mensen die de krant tracht te domineren de rest van lezend Nederland met rust laat.  

Wij werken met mensen, geen robots of gevoelloos venijn. Wij vormen met onze trein onze eigen ideeën die als intellectueel eigendom toebehoren aan Amsterdam. Wij rennen. Wij kijken naar de groep patiënten die steeds langer leeft met een te genezen of niet meer te genezen vorm van kanker, en hebben deze ideeën al vele jaren geleden geïnitieerd.

Net zoals we al vele jaren geleden naar onder andere het effect van lachen zijn gaan kijken en de rol van kunst op het welzijn van patiënten bovendien. Je leeft aan de rand als je dat probeert te kopiëren, dus ik ga ervan uit dat dat gekopieer strandt. Naast welzijn en verdriet staan kosteneffectieve geneesmiddelen ontwikkeling waarmee miljoenen bespaard kunnen worden in de gezondheidszorg voorop.