Apart.

Of, niet okay. Zo ervaar ik alle berichtgeving over oorlog, het plots wisselen van landen waar de aandacht op is gericht, zonder aandacht voor de inwoners zelf en voor vrede zowaar. Ik wens vooral dat niemand hier iets van zichzelf op betrekken gaat, en oorlog overal nu heel snel stoppen gaat. Het wordt anders ook gemakkelijk desinformatieve media.

Het is erg voor hen, maar moving forward is echt iets om voor te gaan staan wanneer er zoveel negatieve ruis bestaat. En als iedereen daarmee wat meer sportief kan bewegen, c.q., uit hun hoofd en daarmee bubbel treden, is er vast meer plaats voor iets anders dan negativiteit en haat.   

Doodstraffen, je zou toch wensen dat dit nergens meer zou bestaan. Deze mensen in een goede omgeving weer aan leven kunnen laten deelnemen en die op waarde laten schatten zowaar. Ik denk aan compassie en empathie. Dat is m.i. niet naief, maar wel gericht op mensen. Zoals een tuin met beelden waar iedereen in het Amsterdamse van kan gaan genieten. Zonder daarbij calculatief bezig te zijn zoals al dat getandenpoets onder een goud, spaans zonnetje maar omdat iedereen zo kan genieten van iets moois en daarmee welzijn.

Dat doen wij in een team van 2 en, met welzijn voor iedereen.  

We keep on running.

#Leven. #GGG.

Zie o.a. Blog. Energiek. Ricard M. Altruisme. De kracht van compassie. (2015) Gray oncologic areas.