Survivor.

Survivallen in de positieve zin van het woord.

Mensen die anderen metaforisch in de media als ‘dood’ bestempelen zijn zelf denk ik een beetje dood. Daar gaat zo veel negativiteit vanuit en daarbij wordt er zo weinig vooruit gekeken dat de energie als ik me er niet met al mijn kracht tegen verzet, door verpletterd wordt.

Liever geen machtsspelletjes rondom een thema als verdriet. Bij iets als verdriet hoort er denk ik niet iets van nuts, als in je eigen voordeel, aanwezig te zijn. Dan is support op een hele andere wijze ontstaan en zal de support ook niet doen wat je van goede support (die intrinsiek wordt geleverd) verwachten mag of kunt.

Of er dan iets veranderd is? Ik weet het niet. Dat er vele groepen bestaan en dat iedereen iets anders belangrijk vindt, is een feit. En dat is natuurlijk ook alleen maar aanvullend en inspirerend.

Alles hoeft toch niet per sé groots of fabrieks te zijn, omdat goede zorg en niet enkel productie een vertrekpunt zou mogen of hoeven zijn. Zo houd ik van dans maar niet van het gedans wat ik nu om me heen zie. Helemaal niet van mensen die bijna met trots hun copy-paste naar buiten dragen bovendien. Ik snap dit niet. Nog steeds niet. Het draagt (in the end) nergens aan bij behalve negatieve energie.