Nuances.
Beslissingen rondom doorbehandelen en wanneer (tijdelijk) niet zijn belangrijk. Het is belangrijk te weten welke communicatie je in zet, op welk moment en wanneer helemaal niet (en je daarbij te realiseren dat dit eigenlijk ook een vorm van communicatie is). Het is belangrijk je bewust te zijn wanneer je een bepaalde grap maakt, glimlacht of juist helemaal niet (omdat het bijvoorbeeld helemaal niet grappig is) gedurende een consult in de oncologie. Het kan allesbepalend zijn in een gesprek.
Het gaat om aspecten waar je binnen onderzoek of onderwijs naar kunt kijken, waar je als arts onbewust steeds mee bezig bent en waarbij het aanbrengen van nuances meer dan ooit belangrijk zijn. In een artikel in de Volkskrant wordt er vanuit het AVL geschreven hoe het anders inzetten van behandeling een positief effect op het welzijn van patiënten hebben kan, en daarbij (als het een uitgezaaide vorm van kanker betreft) langer kunnen leven.
Dat hierbij de individu centraal staat, staat buiten kijf. Dat is een samenspel en aanvoelen van wat het belangrijkste is voor een patiënt.
Daarmee kan met een klein uitstapje wellicht een voorbeeld aan de dieren wereld worden genomen. Dat sommige dieren ook een minder positief gevoel meebrengen kunnen, zoals een vos die vooral bekend staat als sluw of een kameleon die iedere keer weer totaal iets anders is, is enkel inzichtgevend. Gelukkig zijn er ook dieren die vooral bekend staan om andere karaktereigenschappen. Waarom ik dit hier noem?
Omdat alles zo met elkaar samenhangt. De juiste arts waarbij je je als patiënt goed voelt, kan vaak tevens een betere inschatting maken wat voor jou de beste dosis is om kanker te trotseren, en welke andere acties je hiervoor wellicht nog voor kan of moet ondernemen om hiermee zorg te dragen voor een optimale gezondheid.
Zie o.a.
