(Passieve) agressie.

Een negatieve, ietwat agressieve toon valt er over me heen wanneer ik een aantal artikelen in de krant lees en een aantal filmpjes aan het beluisteren ben. Het is niet zozeer dat dit is omdat het wellicht onwaar is of te maken heeft met een rol die zij zichzelf hebben toegekend, maar vooral dat dit niet met liefde of compassie of hoe je dit ook zou willen noemen, lijkt te zijn omgeven.

Alsof je al die berichten, ondanks dat de woorden soms iets anders uitdragen met een zelf-geënsceneerde competitie is omgeven. Zeker geen casino of jackpot zoals ze dit voor zichzelf verantwoorden zowaar.  

Het frappante is dat dit tegelijkertijd is gerelateerd aan een verleden, alsof sommigen geen afstand kunnen nemen van een situatie die al tijden anders is. En je toch na kunt gaan dat als mensen met veel negativiteit over iemand spreken dat dat geen vertrekpunt voor samenwerking is zowaar. Graag geen mensen die ondanks mijn 2-factor authentificatie, klaarblijkelijk denken dat het normaal is om digitaal of in mijn mail van alles te kunnen verwijderen of falsifiëren.

Net zoals je een boek alleen of als duo schrijft en niet met een hele groep (behalve bij een verzameling van werken is, maar dat is een ander verhaal). Ondanks al die onnodige passieve agressie, gaat dat gezamenlijke boek over GGG er wel komen zowaar.

#Optimisme. #Leven. #Aandacht voor (verborgen) verdriet.