Rouw en doorleven.

Daar zijn wij al enkele jaren mee bezig, met dit thema.

Daarvoor hebben we geen checklist van 44 suggesties nodig, zoals die afgelopen weekend in de Volkskrant stond vermeld. Checklisten die soms wat dogmatisch overkomen, en waarbij je daardoor misschien wel een tegengesteld effect aan het bewerkstelligen bent. Mij doen ze ieder geval geen goed. En is dat niet het enige wat je ook als rouwende wenst, een goed en vertrouwd gevoel ervaren in een wereld waar je op dat moment van helemaal niks meer zeker bent?

Natuurlijk staan er ook behulpzame teksten in deze lijst. Manu Keirse is een rouw deskundige rondom dit thema. Maar, wanneer de toon van de teksten in de krant steeds bevelmatiger wordt, lijkt alles wat er belangrijk is rondom een thema als verdriet, zoals ruimte voor de ander, interactie en een gevoel van vertrouwelijkheid, niet meer aanwezig. Relaties en daarmee er kunnen zijn voor iemand lijkt dan het belangrijkste wat telt. Hoe meer je dat gaat protocoliseren hoe minder groot de kans is dat dit waarschijnlijk ook het beoogde effect heeft bij de persoon die met verdriet torst.

Met optimisme als vertrekpunt en het vermijden van zwartheid is daarbinnen een belangrijk uitgangspunt. Dat doen we niet door lastige thema’s te mijden, maar wel door juist met een optimistische vibe ruimte te kunnen geven aan dat waar je als rouwende tegenaan loopt of liep.

Media wisselt (gelukkig) van dag tot dag maar sommige thema’s verdienen soms wel iets meer respect dan zoals deze nu soms worden uitgedragen zo waar.

#Aandacht voor (verborgen) verdriet.