Forward.

Dat zou je iedereen toch toewensen. Niet terugvallen maar de goede kant opgaan, en, graag staand. Zo moeilijk hoeft dit idealiter niet te zijn. Het is denk ik vooral zaak al die mensen die veel zwartheid (zijn gaan) herbergen dat niet op anderen (of eigenlijk helemaal niet) projecteren gaan. Dit is toch het tegenovergestelde van curatief omdenken, denk ik dan maar. Waar halen sommigen deze zwarte en negatieve gedachten vandaan, is wat ik me zelf steeds afvraag.

Er is daarmee voor sommigen (althans volgens media) niet veel veranderd met de afgelopen paar jaar. Er is bij enkelen nog steeds een onterecht mbo complex, wordt er blijvend modern gesurfd en wordt er nog steeds op een negatieve wijze gebruik gemaakt van andermans materiaal. Voor niemand, ook diegenen die hier gebruik van maken, is dat m.i. van meerwaarde. Dat is niet bijzonder.

Opdat oorlog als (metaforisch) spel zien snel stoppen gaat, want dit is niet echt of eigenlijk echt niet, normaal. Het lijkt wel of mensen steeds meer grenzen verkennen en over willen gaan. Met blufpoker en door in een fictief historisch boek te leven, zo las ik in de krant. Ik kijk er naar uit dat mensen, zonder naargeestig gefluit en ‘stapje-bij stapje disrespect’, elkaar een iets positiever verhaal vertellen gaan.

‘He hated the worried looks he saw on the faces of those he loved. He hated the loss of a sense of who he even was. […] He remembered that he had cancer, and that curing that cancer would restore him to himself. […] He even looked forward to chemotherapy. Watching the intravenous needle pierce his skin he remembered it meant he was one step to getting better. […] His optimism never flagged. He is now disease free and his life has moved on. […] Randy’s body may have been cured by chemotherapy, but his mind was healed by a story.’

#Optimism. #GGG. #Medische oncologie. #Respect. #Amsterdam. #Leven. #Truthoverlies.

Zie o.a. Sanders, L. Diagnosis. Dispatches from the frontlines of medical mysteries. (2009)