Grenzen (2).

In hoe neerbuigend je iemand publiekelijk kunt benaderen en behandelen. Toch? Ik zou willen dat die er voor iedereen zijn, die grenzen, en dat mensen niet stelselmatig helemaal los gaan in de campagne waar blufpoker, eeuwige herhalingen, girlpower, gespring door hoepels, lichte betrekkingswanen m.b.t. wereldpolitiek en vele leugens de boventoon blijven voeren.

Wellicht ben je dan soms de dupe van een omgeving met wie het iets minder gaat, en ben je 1 groot object om alles op te projecteren of af te reageren. Dat is niet echt charmant. Al helemaal niet als hier elementen bij komen kijken die niet bij normaal gezond gedrag horen denk ik dan maar.  

Wolven zijn toch vaak in staat tot iets innovatiefs en daarmee (zolang het geen wolf in schaapskleren is), inspirerend. Zonder agressie en haat en het openlijk trachten over te nemen van identiteit, ontstaan dan vast ook snel weer de nuances waar behoefte aan is. Datgene waar door de aanwezigheid van agressie en ridiculisering bijna geen sprake en ruimte voor is.

Ik kijk uit naar een goed, peaceful 2026 met sprookjes die sprookjes zullen blijven en niet zullen transformeren naar het niveau thriller. Ook niet gedurende korte tijd. Dat kan in mijn beleving in boeken en daarmee een fantasiewereld of autobiografisch (maar dan al wel gepasseerd) natuurlijk heel goed, maar niet als iets wat sommige personen wensen dat er komen gaat.

#Respect. #Truthoverterror. #Optimisme. #Medische oncologie. #Amsterdam.