Naturel.

Er hangt een laagje mist boven het water. De zon hiertussendoor laat een licht schijnsel zien. Het is bij elkaar een sprookjesachtig gezicht. Ik blijf staan. Ik zie een kraai, of, in ieder geval een zwarte vogel kraaien. Op de grond trippelt een roodborstje voorbij. Er is sowieso veel meer getjielp om me heen dan maar een paar dagen geleden. Toen alles nog van vooral heel veel kou was omgeven.

Ik zou willen dat dit niet alleen tijdens mijn ochtend ren routine maar overal in een iets andere vorm waargenomen wordt, en daarmee weer even terug naar een oorspronkelijkheid en realiteit met peace in plaats van al die narigheid door strijd. Dat is niet naief, maar wel bijdragen aan welzijn.

Ik ren verder. Hoog in de bomen zie ik aalscholvers zitten. Dit keer weet ik het wel zeker want de vleugels laten dit overduidelijk zien. In alle ochtendrust zitten ze daar totdat het rumoer van de dag steeds meer komen gaat. Ik ren verder en bedenk me dat ik uitkijk naar een seizoen dat het echt weer ietsjes warmer wordt, en iedereen weer op een gezonde manier communiceert en niet om te claimen of provoceren. Of, door naar een boek te refereren waarvan de kaft heel iets anders doet geloven dan de binnenkant laat zien helaas.

Ik kom terug van mijn dagelijkse routine en wens vooral dat iedereen naar elkaar iets vredelievender is. Je hoeft niet samen te werken, en wil dat soms ook helemaal niet, maar naast elkaar leven zonder een metaforisch overdekt ‘Banlieu’ en ander verleden is toch voor iedereen het meest aangenaam, denk ik dan maar.

#Optimisme. #Medische oncologie. #Adults. #Leven. #Curatief omdenken.