Spiegel.
Niet om te kijken wie de mooiste is of jezelf te bewonderen, maar, om te spiegelen. Met mensen. Met situaties. Met gebeurtenissen. Met kleuren, geuren, de sfeer, et cetera.
Ik was me aan het afvragen of dit goed is. En tot in welke mate. Voor inspiratie maar niet door te veel te gaan kopiëren en daarmee je eigen kwaliteiten kwijt te raken. Is dat ook niet wat bijvoorbeeld leiderschap is? Dus dat je iets bij iemand ten optimale kunt laten opborrelen zonder hen daar in enige richting in te sturen omdat dit is wat vooral jou tot support is? En is iets niet alleen maar prettig wanneer je dit gezamenlijk doen kunt zowaar? Met zelfgekozen mensen, dus niet verplicht omdat dit juist niet voor die inspiratie en energie zorgdragen gaat?
Daar komt dus niks systematisch van meer dan 15 jaar geleden bij kijken. Mensen die The Magic of Medicine, Walt Disney of een onderwaterwereld nog steeds tot hen nemen en daarmee hun eigen rijtjes systematiek kenbaar maken, zouden profijt hebben wanneer ze dit niet meer op anderen projecteren gaan.
Net zoals mensen die als ze iets ‘even niet meer weten’ zich stelselmatig met de boter van pro-actief gaan associëren, alsof ze daardoor sociaal sterk staan. Juist niet. Het is niet gezond om in een verleden van meer dan 5 jaar geleden te blijven hangen, en anderen hier stelselmatig in mee trachten te nemen. Helemaal niet wanneer dit badinerend is voor alle betrokkenen zowaar. Negativiteit zegt meer over hun mentale toestand. Samenwerkingen gaan toch het beste ontstaan wanneer ze niet worden opgelegd of van een negatief randje omgeven.
Naast elkaar, niet boven of onder elkaar en al helemaal geen onnodige competitie voor de gewenste chaos/adrenaline/controle is van waarde. Men graaft alleen maar een dieper gat voor zichzelf in plaats van zoals te zien is in het onderscheid dat deze mensen zelf tussen de mensen met pistolen en scheppen maken, zichzelf te zien als de mensen die oorlog mogen voeren zowaar. Ik geloof absoluut dat zonder dit onderscheid de wereld daar vele malen prettiger van wordt en, minder vertraagd (inclusief eeuwig durende oorlogen en slachtoffers uiteraard).
Of zoals ik vandaag in de krant lees, niet een gebeurtenis (waar oorlog een voorbeeld van is) maar de mens als vertrekpunt nemen. Dit zorgt voor veel meer inspiratie en minder gefluit. Een team van 2 (man, vrouw) en daarmee geen gegeit of gewortel of andere fluïde gejaag door personen die zich met elkaar verbonden voelen door bijvoorbeeld dezelfde naam of een oost(ers) verleden.
#Optimisme. #Truthoverlies. #Amsterdam. #Truthoverfakery. #Leven.
