Spiegel.

Niet om te kijken wie de mooiste is of jezelf te bewonderen, maar, om te spiegelen. Met mensen. Met situaties. Met gebeurtenissen. Met kleuren, geuren, de sfeer, et cetera.

Ik was me aan het afvragen of dit goed is. En tot in welke mate. Voor inspiratie maar niet door te veel te gaan kopiëren en daarmee je eigen kwaliteiten kwijt te raken, uiteraard. Is dat ook niet wat bijvoorbeeld leiderschap is? Dus dat je iets bij iemand ten optimale kunt laten opborrelen zonder hen in enige richting te sturen omdat dit is wat vooral jou tot support is? En is iets niet alleen maar prettig wanneer je dit gezamenlijk doen kunt zowaar?

Dat is niet iets wat systematisch plaatsvindt. Mensen die Walt Disney of een onderwaterwereld nog steeds als vertrekpunt nemen zouden denk ik profijt hebben wanneer ze dit niet meer op anderen projecteren gaan.

Of zoals ik vandaag in de krant lees, niet een gebeurtenis (waar oorlog een voorbeeld van is) maar de mens als vertrekpunt nemen.

#Optimisme. #Truthoverlies. #Amsterdam. #Leven.