Spiegel.

Niet om te kijken wie de mooiste is of jezelf te bewonderen, maar, om te spiegelen. Met mensen. Met situaties. Met gebeurtenissen. Met kleuren, geuren, de sfeer, et cetera.

Ik was me aan het afvragen of dit goed is. En tot in welke mate. Voor inspiratie maar niet door te veel te gaan kopiëren en daarmee je eigen kwaliteiten kwijt te raken. Is dat ook niet wat bijvoorbeeld leiderschap is? Dus dat je iets bij iemand ten optimale kunt laten opborrelen zonder hen daar in enige richting in te sturen omdat dit is wat vooral jou tot support is? En is iets niet alleen maar prettig wanneer je dit gezamenlijk doen kunt zowaar? Met zelfgekozen mensen, dus niet verplicht omdat dit juist niet voor die inspiratie en energie zorgdragen gaat?

Daar komt dus niks systematisch van meer dan 15 jaar geleden bij kijken. Mensen die The Magic of Medicine, Walt Disney of een onderwaterwereld nog steeds tot hen nemen zouden profijt hebben wanneer ze dit niet meer op anderen projecteren gaan.

Of zoals ik vandaag in de krant lees, niet een gebeurtenis (waar oorlog een voorbeeld van is) maar de mens als vertrekpunt nemen. Dit zorgt voor veel meer inspiratie en minder gefluit. Een team van 2 (man, vrouw) en daarmee geen gegeit of gewortel of andere fluïde gejaag door personen die zich met elkaar verbonden voelen door bijvoorbeeld dezelfde naam of een oost(ers) verleden.

#Optimisme. #Truthoverlies. #Amsterdam. #Truthoverfakery. #Leven.