Opvallend.

Omdat ze vaak aan de telefoon hangen. Of, misschien is hangen wel niet helemaal het juiste woord.

Het lijkt soms een roep om aandacht of hun expressie in dat het voor hen zo niet langer door kan gaan. Bij sommigen blijkt het uit de frequentie, bij anderen blijkt het uit hun verhaal. Bij sommigen zie je het alleen wanneer je hen voor je ziet staan. Het zijn soms mensen die hun verhaal niet eens meer lijken te willen doen maar waarvan de vermoeidheid, het verdriet of de eenzaamheid licht van hun afstraalt. Het zijn mensen die soms een laagje zelfverzekerdheid om zich heen dragen omdat dit hun tweede natuur vormt. Voor anderen is dit wellicht een gevormd pantsertje waar ze in sommige gevallen aanspraak op willen of kunnen maken. Soms gaat het niet om henzelf maar dat maakt alles daarmee niet minder erg. Mensen die van kastje naar muur worden gestuurd en moe zijn van de vertragingen die dit opleveren kan. Mensen die verheugd zijn wanneer ze weer iets verder gekomen zijn die dag.         

Het is als mensen die na een down periode, zoals die bij rouw, weer lichtpuntjes zien. Die na een lange periode weer goed kunnen slapen en geen duizenden bomen meer op de weg zien liggen. Mensen waarvan je wenst dat zij hun andere kwalen snel achter zich kunnen laten liggen en fris vooruit kunnen gaan (en, in opwaartse spiraal). Dat het nu wat donkere dagen worden, maakt dat iedereen hier wellicht nog bewuster mee bezig moet gaan om zon en lichtheid te behouden uiteraard. Opdat de gezondheidszorg vooral in positiviteit een bijdrage kan blijven vervullen.