Ik ben een beetje onthand. Net als vele andere mensen in Nederland keek ik afgelopen weken naar de Slimste Mens en net als velen was ik waarschijnlijk verheugd nog even van Paulien Cornelisse te kunnen genieten. Er komt vast wel weer een nieuwe programma-variant, maar juist omdat ik wist dat ze was overleden, maakte ik de momenten dat ze aan het woord was in dit programma nog bewuster mee. Alsof ze levendiger was dan dat ze ooit geweest was. Zonder over wereld politiek te bakkeleien en met heel veel humor en gelach, was zij en dit programma voor mij een moment van ontspanning.
Ik vraag me af hoe zij zou reageren op respectloos gedrag. Over mensen die blijvend bezig lijken te zijn met hun eigen toegeschreven klasse, waarbij ze iedereen het liefst met een zakdoekje van ver af zouden willen toewuiven zowaar. Het zegt veel over henzelf, denk ik dan maar. Waarschijnlijk zou ze hier geen woorden aan vuil maken? En is anderen met genoegen op een negatieve manier wegzetten, een nieuwe power variant? Misschien dat ik de Slimste daarom ook wel zo’n plezierig programma vond, omdat dit hier juist niet aan het plaatsvinden was.
Opdat dit gedachtegoed nog lang voortleven mag.
#Optimisme. #Aandacht voor verdriet.
