Het is nog vroeg. Ik staar voor me uit in de metro. De metro want, alle treinverkeer ligt stil dit weekend. Het is toch even aanpassen ook al rijden metro’s gelukkig wel on time. Ik kom langs allemaal stationnetjes en plaatsen waar ik nog nooit eerder ben geweest. Als ik naar de omgeving kijk, is het niet allemaal even uitnodigend en ben ik blij dat we er voorbij kunnen rijden. Ik ben op pad voor mijn yoga workout en als ik naar sommige mensen om me heen kijk denk ik dat die ook wel een yoga boost gebruiken kunnen. Het is nog duidelijk het begin van een weekend en de stress en agressie giert soms om me heen.
In gedachten zie ik het lijstje voor me dat deze yoga allemaal doet en volgens mij staat er naast flexibiliteit, kracht, balans, een toename aan energie en mental resilience ook een afname van stress bij zowaar. Ik kan het iedereen in ieder geval aanraden. De tijd die je hieraan besteed, zie je op een andere manier wel weer tegemoet.
Terug in de metro is het nog een paar graadjes drukker en warmer, en ik ben verheugd wanneer ik weer thuis ben aangeland. Ik lees de krant en ben me aan het verbazen over bepaalde media berichten die erin staan. Waar komt die ‘inspiratie’ vandaan? Ik moet aan een gesprek met iemand denken van afgelopen week, die uit zichzelf al uitdroeg ‘geloof niet alles in de media’. Ik richt me dan ook maar op enkele journalisten/columnisten, die wellicht iets minder meedoen aan het marketing mechanisme. En zou er van iedere negatieve recensie van iets, niet ook een tegenpool verschijnen mogen? Ik was bijvoorbeeld nog lang niet uitgestippeld, en zou zo weer voor een kort bezoekje bij de Kunsthal langsgaan.
Het is soms maar 1 enkel berichtje die de toon weer naar iets positiefs kan zetten, denk ik dan maar.
#Forward. #Survivors. #Aandacht voor verdriet.
