Tegenover me zitten twee mensen, ze zijn de Nederlandse taal niet vaardig en ik twijfel of het Spaans of Portugees is. Behalve de taal vertonen ze verder geen gelijkenis. De man is wat ouder, heeft een strohoedje op en zit voorovergebogen te peinzen zo lijkt; de vrouw is netjes gekleed en kijkt vooral met een groeiende ergernis op haar telefoon die vooralsnog niet aan het reageren is. Het landschap van grazende koeien, grote zwermen vogels en regen die met vlagen tegen de ramen ketst lijkt grotendeels aan hen beiden voorbij te gaan. Ze hebben de trein beiden alweer snel verlaten en ik kan verder alleen nog maar bedenken hoe hun beider verhaal verder zal gaan vandaag.
Ik vervolg mijn dag met de krantenberichten en verwonder me hoezeer sommige mensen anderen negatief wegzetten en daarmee sterker denken te staan. Ik verwonder me ook over mensen die daarbij overal een dodelijk of strijdend element aan toevoegen, terwijl ze die oorlog toch vooral met zichzelf aan het voeren zijn denk ik dan maar. Net zoals een uitgedragen seksuele onderlaag, in ieder geval in de media.
Ik blijf steken bij een artikel over de nacht. Ik moet zelf niet aan minder licht, als de nacht denken, maar wel aan een ander licht. Het licht dat je op het einde van de dag ziet omdat de zon dan wat lager staat of langzaam ondergaat. Het is het licht waarop foto’s bij mij vaak het best tot hun recht komen door de lichtval, schaduwen en het kleurenspel dat er dan aan het verschijnen is. Het is ook het moment dat ik zelf plots van allerlei vogels zie die ik op andere momenten van de dag nooit gezien zou hebben zowaar. Het is ook het type licht dat je vroeg in de ochtend ziet en die er nu steeds langer over doet om te verschijnen. Nog een half uurtje: dan is het denk ik weer het moment dat we de dag ook weer kunnen begroeten vandaag.
#Survivors. #Truthoverlies.
