Moment.

Het is het moment van de dag dat de hele week nog eens de revue passeren mag. Niet bij die eerste paar kilometers, maar, wanneer ik iets meer kom als in een soort van lichte trans. Bijkomend voordeel is dat de omgeving dan ook plezanter wordt: Zonder geraas van verkeer, maar omringd door vrolijk kabbelende watertjes zowaar. Ik zie een jonge ganzen familie die er blijkbaar ook nog in augustus zijn, en hoor en zie een zwaan boven me voorbij gaan. Wanneer ik vervolgens zo ver ben dat de  auto’s nog maar met moeite tot de wegen toegang krijgen ben ik in een idyllisch waterland. Dan kabbelt alle media van afgelopen week voorbij: De droogte en regen en nog meer klimaat, asielbeleid in binnen en buitenland, sport in alle soorten en maten en opvallende uitspraken over bestaande oorlogen zowaar.

Thuis lees ik de krant en blijf steken in emoji land. Daar waar emoties wel heel gemakkelijk aan een smiley worden verpand. Ik ben er ook niet zo’n grote fan van, en gebruik ze zelf maar heel minimaal. Het zet toch weer iets meer aan om je niet te laten leiden door alles wat die telefoon aan het uitdragen is denk ik dan maar. En daarmee iets bewuster gebruikt kan worden zowaar. Zoals een noodgeval. Daar waar ik nu ook aan denken moet. Dus aan de geneeskunde en wanneer iemand opgehaald wordt met spoed en er vervolgens in het ziekenhuis alles gedaan wordt om iemand weer zo snel mogelijk te laten herstellen.

Let’s keep running.

Zie o.a. Van der Waals K. Zonder emoji's loop je pas echt op de troepen vooruit. Trouw, 22 augustus 2026. Groopman J. How doctors think. Harper Collins Publishers (2007).