Verhaal.

Ik kijk mee. Het is klein en eigenlijk bijna niet te zien maar mijn kat is er helemaal onderste boven van. Alsof hij de bestorming van een prooi aan het voorbereiden is. Omdat het hier om een heel klein en onschuldig vliegje gaat is het een hilarisch gezicht. De vlieg vliegt verder en zo beweegt ook mijn kat. Dit houdt hij vol totdat deze vlieg helemaal uit zicht is zowaar. Wat een heerlijk ontspannen leventje hebben katten, denk ik wel vaak.

Zich niet druk hoeven maken over zaken die steeds in een iets ander jasje aan de orde worden gebracht. En waarvan het de vraag is of het behalve een herhaling en al dan niet provoceren, ook echt iets positiefs in gang zal zetten zowaar. Ik wens vooral dat de mensen die dit lijken te doen hiermee stoppen zullen gaan zodat iets zich in alle rust op een positieve manier uit kan kristalliseren. Het is als een vliegje die je vrolijk verder laat vliegen, ieder genietend van zijn of haar bestaan.     

Dat is niet iets wat verveelt, aanzet tot haat of jaloezie, een primaire focus op geld heeft of iets anders negatiefs. Dat is denk ik ook negeren en daarmee ruimte voor andere zaken kunnen creëren zowaar. Ik bekijk een documentaire, de marathonloper. De documentaire duurt zo lang waardoor je alleen door deze tijd al een klein beetje het gevoel van een marathon mee maken kan. Het zijn bijzondere verhalen van mensen die deze run met 1000’en anderen tot hun eigen verhaal hebben gemaakt.