Ochtend vroeg.

Dus dat het nog een beetje dauwt en er hier en daar een wit laagje op het gras, de bomen en huizen te zien is. Dat er geleidelijk een gezond Nederlands zonnetje aan het opkomen is wat zorgt voor een mooie kleurende lucht. Dat was wat ik vanochtend aan het meemaken was. Af en toe liep ik door kleine wolkjes mist en dat maakte deze ochtend alleen maar meer bijzonder.

Iets wat ik, zeker nadat ik de media vandaag aan het lezen was, en die ik daarna ook zo snel mogelijk weer naast me had neergelegd, nog maar even in mijn gedachten vasthield. Omdat ik af en toe bij mezelf dacht: ‘Hoe werkt je brein als je dit uitdraagt of hebt bedacht’?

Gelukkig waren er ook andere, positievere stukjes tekst te vinden. Ik hoop dat die nog veel meer in de meerderheid gaan zijn de komende tijd. Dat andere getuigt niet echt van jong en fris maar vooral als iets wat lijkt op ‘overal tegenin willen gaan’ zonder daar verder over na te denken zowaar. Vanuit eigen inspiratie, zonder onderbroekenlol, is er zoveel te bereiken.

Opdat situaties die niet normaal zijn, niet genormaliseerd worden maar waarbij er voor situaties die met een taboe zijn omgeven juist wel die ruimte komt. Daarom schrijven wij ook over verdriet in de context van optimisme zonder dat dit hiermee ongenuanceerd of grof zal worden, juist niet. Ons doel is om hierdoor meer head space te kunnen bieden waardoor verdriet, wat een heel menselijk iets is, meer ruimte krijgen kan.

We keep on running.   

#Optimisme. #GGG. #Aandacht voor (verborgen) verdriet. #Amsterdam (AVL).