Rennen (1).
Hoe intrigerend het boek van Hayruki Murakami voor velen over rennen is, merkte ik ook dit weekend op, toen er enkele artikelen in de Volkskrant door dit boek leken te zijn geïnspireerd. Wat ik zelf een beetje jammer vond was de ietwat negatieve vibe, de steekjes die ik er tevens uit tevoorschijn halen kon. Terwijl dit boek dat zelf allesbehalve is.
Wat mij inspireert in dit boek is de vastberadenheid: In het rennen, niet iedere dag maar wel een aantal kilometers per week die zorgdragen voor een routine-matigheid. Hoe hij niet alleen een marathon, maar zelfs aan een 100 km marathon begon, en wat dit met zijn mindset deed. Hoe hij door zijn armen te bewegen uiteindelijk ook zijn andere ledematen weer op een goede manier kon laten functioneren na al lang de reguliere afstand van een marathon te zijn gepasseerd. Maar, hierdoor uiteindelijk wel last kreeg van andere ledematen, zowaar.
Het is prettig wanneer een positieve boodschap die in boeken tot uiting komt ook zo kunnen worden uitgedragen en gebruikt, en niet met negatieve energie besmuikt. Dat is zonde van een boek dat waarschijnlijk niet alleen voor renners maar voor iedereen die wordt geïnspireerd door de positieve aspecten die sport mee kunnen brengen.
Er lijkt soms bijna misbruik te worden gemaakt van een transparantie die iemand in zijn boeken laat zien, zonder dat de persoon daar zelf ook maar enige invloed op hebben kan bovendien. Ik vind dit boek een aanrader, ter inspiratie en om al dan niet te besluiten om te willen rennen. We keep on running.
#Amsterdam. #Leven. #Medische Oncologie.
