Ons eigen sprookje.

Dus geen Hans en Grietje en een huis van snoepjes die meer iets weg heeft van de Candyman en daarmee horrific. Ook geen Roodkapje met een wolf en 7 geitjes. Omdat ik er bij mijzelf maar bij iemand anders ook niet van houd dat er gedreigd wordt dat er mensen op worden gegeten, m.a.w. dat je een ‘easy prey’ voor hen bent zowaar.

Ons eigen sprookje. Daar waar een wolf al die jaren alleen maar voor vrijheid (in denken) heeft gestaan. En daarmee, voor innovatie in onderzoek maar tegelijkertijd ook om dit te kunnen integreren met de medische praktijk.

Er zijn grenzen in hoe men kan ridiculiseren en dan ook nog doet alsof dit normaal is. Ik bedenk me dan vooral hoe deze mensen het zelf zouden vinden als zijzelf (jarenlang) als een gadget worden gebruikt en waardevolle, belangrijke en voor-iedereen-relevante thema’s worden weggezet met steeds die negatieve vibe.      

Ze zetten zichzelf voor schut en verraden zichzelf met hun grote behoefte om steeds terug te gaan naar enige jaren geleden toen men optimaal misbruik aan het maken was van kwetsbaarheid. En, dit al die tijd hebben trachten te continueren. Biertje voor biertje, of een (Turks) wijntje voor wijntje het maakt eigenlijk niet uit. Het komt erop neer dat al die gebrouwde stapjes niet gebaseerd zijn op een realiteit.

Er ligt nog steeds een heel mooi socio manuscript te wachten over GGG. Daar waar er op geen enkele manier de intentie is om ook maar iemand negatief weg te zetten maar bij te dragen aan een stukje verborgen zorg en daarmee aan de verbetering hiervan zowaar.

Opdat iedereen zoveel mogelijk zijn eigen krachten en creativiteit kan laten zien. Dan kan iedereen dichten, schrijven  en musiceren zonder dat dit wordt meegenomen door mensen die graag in agressieve (les)auto’s rond rijden zowaar. Dat is erg voor hen, maar totaal niet nodig.

Opdat mensen in alle fasen, ziek, in rouw of volledig gezond zo optimaal mogelijk kunnen leven.

#Amsterdam. #Leven. #Curatie. #GGG. #Adults.