Verwondering.

Ik doe de balkondeur open. In tegenstelling tot het geklater dat ik vanochtend hoor en zie is het helder licht en omdat het nog donker is, vol met sterren. Het lijkt het begin van een mooie dag. In de trein zie ik iemand naast me zitten van wie zijn boek helemaal staat volgekrast en met vele plakbare bladwijzer tabs (of hoe je dit ook zou willen noemen) voorzien. Hij bladert er steeds doorheen en ik vind het er zelf zo onoverzichtelijk uitzien dat ik me niet kan voorstellen dat je tussen al die zelf gecreëerde chaos nog iets lezen kunt.

Het is nog vroeg en heb niet de behoefte om nu iets te lezen en trein voor me uit. Een klein beetje vertraagd maar met gemak hop ik door naar de volgende trein en naar een prettige dag. Ik vraag me af hoe dit voor anderen zal zijn. Zullen zij net als ik de media deels negeren omdat het soms vooral lijkt te worden gebruikt om te provoceren? Het lijkt soms echt het beste om het maar helemaal te negeren, vooral wanneer je hier eigenlijk helemaal niks mee te maken hebt of wil hebben, denk ik dan maar.

Men zal toch vast ook een keer vooruit willen gaan in plaats van in herhalingen te vervallen. Zelfs de redactie van een krant lijkt af en toe wat verbouwereerd over opiniestukken zag ik afgelopen week. Gelukkig maar. Opdat competitie stoppen gaat.     

   

#Forward. #Survivors. #Respect.

‍

Next
Next

Balans.