Evenwicht.

Iedere keer wanneer ik een video van Manu Keirse bekijk en beluister verwonder ik me over de rust die hij creeert en daarmee wellicht voor veel mensen wat zwartheid wegnemen kan. Alsof zijn woorden of het Vlaamse accent dit gevoel enkel kracht bijzetten zowaar. Daarin is hij voor mij authentiek.

Ook over de boodschap die hij brengt. Dat verdriet hebben heel normaal is bij rouw: Normaal gedrag van evenwichtige mensen. Zo spreekt hij ook liever niet over symptomen omdat dat wat je door het uiten bij verdriet laat zien meer bij mens-zijn hoort dan na enkele dagen te doen alsof er niks gebeurd is.

Keirse vertelt over het taboe dat hierover aanwezig is in onze maatschappij, en hoe vreemd het eigenlijk is dat men niet weet hoe je over verdriet praten kan. Gelukkig heeft hij hierover prachtige boeken geschreven en zou je enkel wensen dat iedereen de tijd voor een van deze boeken vrijmaken kan. Altijd. In alle omstandigheden. Want, ook al ben je misschien niet zelf de rouwende, dan is er mogelijk wel iemand in je omgeving die met de tips die hij geeft iets waardevols kan.

Het ontstaat wel steeds meer om me heen, in ieder geval het besef dat er rouw of verdriet ís. In hoeverre er dan ruimte voor kan en mag ontstaan is zoals Manu beschrijft wel vaak een gemis. Omdat het veel gemakkelijker lijkt om door te gaan in de waan van de dag, en, omdat aangeven dat er sprake is van rouw, iets anders is dan aandacht kunnen geven aan gemis.

Misschien zou zijn boodschap nog verder uitgebreid kunnen worden, namelijk, iedereen. Omdat verdriet een thema is die altijd weer verschijnt door het grote aantal sterfgevallen dat Nederland jaarlijks telt. De rouwenden zijn hiermee ontelbaar, inclusief het gemis.

Tel daar dan al het rauwe geweld bij op dat er op verschillende plekken in de wereld plaatsvindt en al die mensen die door ziekte anticiperen op een toekomstig gemis. Hoewel dat wel echt anders is en niet vergelijkbaar, lijkt aandacht en tijd voor verdriet door dit deels te normaliseren belangrijk voor een zo kort en goed mogelijk door te maken rouw traject.

Het is prettig om dit onderdeel te laten zijn van onze ideeën en trein naar verdriet, welzijn en (kosten-effectief) doorleven bij kanker.