Nuances.

Soms zijn het die kleine elementen die maken dat je denkt, ‘Dit is wel echt’. Daarbij spreek ik over emoties, teksten en over alles wat we dagelijks in ons leven aan het meemaken zijn. Het is een kunst om daartussen te manoevreren en overal het goede tussen uit te plukken. Als je dit doen kan of leert, wordt je leven vast een stuk aangenamer zowaar.

Dit betekent dus niet dat je emoties niet toelaat. Juist niet. Maar wel dat je die er in alle intenties laat zijn wanneer dit echt is en je er door het doormaken van die emoties juist beter door voelen gaat. Bijvoorbeeld omdat het een onderdeel van de verwerking van verdriet is.  

Dat moet dus niet worden geridiculiseerd. Of, door gebruik of misbruik te maken van iemands lijden. Het doormaken van verdriet is tenslotte iets individueels en iedereen kan dat op een andere manier ervaren zowaar. Dat is waar Manu Keirse ook over schrijft. Dit sluit beter aan bij het op een goede manier vooruit kunnen gaan, zonder iets te negeren of ergens geen aandacht voor te hebben zowaar.

Graag geen problemen creëren, vergroten of gebruiken als ware dit een casino met rondrennende ratjes. Omdat dit niet bijdraagt aan welzijn, onwaar is of kinderachtig. Opdat dat wat mensen met kwetsbaarheid laten zien ook op die manier zal worden geïnterpreteerd, want, dat is geen black magic. En wanneer er door cabaratiers op een podium grappige of ontroerende sketches worden gebracht, denk ik en met mij denk ik velen, dat is waar dit goed gepresenteerd worden kan.       

#Amsterdam. #Leven. #Medische oncologie. #Marathon.